ash nereus

Vaticaan, we komen er aan.

Mooi man, ruim 42 kilometer door de cultuur heen hobbelen 

Op een prachtige lentedag in februari was het eindelijk weer eens zo ver: een uitje met de ASH! Deze keer werd de Groet uit Schoorl-hol bezocht, dat tevens het NK-10 kilometer op de agenda heeft staan. Onderweg werd druk overlegd over het al dan niet upgraden naar de 30 kilometer. Omdat de abbie het enorm had laten afweten (Martijns telefoon stond op stil en zijn wekker dus ook en dus ging hij niet mee terwijl hij de belangrijke rol van verslaggever, waterdrager en coach op zich zou nemen) was er geen coach die voor ons beslissen kon. Wietse en Gijs hadden gekopofmunt en gingen dus toch maar op voor de 30 terwijl Rutger en Tijs gewoon een halve marathon mochten gaan doen. 
 
De auto stond niet 50 meter van de start geparkeerd, maar 20 minuten lopen, althans, van de plek waar de nummers van 21 naar 30 gewisseld konden worden. Gelukkig heeft niemand er moeite mee om zich gewoon in zo'n ramvol hol te verkleden en nog even alle uitgelubberde en verlepte lichaamsdelen met seniorenDove in te smeren. Reeds 10 minuten voor het startschot waren de nummers gewisseld en konden de mannen van staal richting start. Na de finish bleek gelukkig dat de spulletjes heel veilig in de sporthol waren blijven liggen en kon er ook nog van en koude douche (want verplicht voor/en) een massage worden genoten. Helaas was Tijs toen kwijt, die uiteindelijk op de auto werd teruggevonden.
Ook werd ruimschoots genoten van de randdebielen die weer in groten getale de weg naar Schoorl hadden weten te vinden.  Getver! Iedereen wilde natuurlijk ook tegelijkertijd weer naar huis, dus was er op elke weg en acherafstraat een file die een naam mocht hebben, behalve dan in de straten die waren afgezet waar goed gemutste vrijwilligers de auto's de lange rijen in dirigeerden. Ook TomTom wist er geen raad mee. Aldus werd er een heerlijke lunch gebruikt in Schoorl-centrum. Het was er maar half zo duur als in het bosbaanrestaurant, maar uiteindelijk niet te rammen. Al met al had niemand spijt van het uitje en ook Martijn die thuis gebleven was speet dat niet.

Op 13 januari 2008 was het weer eens zo ver: een heus ASH-uitstapje, met sportactiviteit. Deze keer was Egmond de begin en eindbestemming. In deze Noordhollandse badplaats werd een halve marathon gelopen. De vereniging kon traditiegetrouw niet voltallig aantreden: knieën, kuiten, scheenbeenvliezen en kort gedingen eisten de aandacht van diverse leden op. Dus van de oliebollenloop was nog de helft overgebleven en werd het tijd om weer wat nieuw bloed te infuseren. Gelukkig bleek de matcom van de grote broer ASR op de avuncelvergadering de avond tevoren een man van woorden en daden en stond hij om 10 uur sharp op het clubhuis aan de Bloemstraat. Hier werd hij gelijk lid gemaakt van de ASH en tevens ontgroend. Met een zere hol kon hij vervolgens als Olympische medaillewinnaar van start gaan.

Vol goede moed en goed gemutst vertok het gezelschap met de trein richting Heiloo, nadat op perron 7a alweer bleek dat bij de dames het hollen nog wel hoog in het vaandel staat. Bij hen was maar 1 knie(ge)val te betreuren. Het werd natuurlijk een gezellige treinreis waar maar weer bleek dat het ons-kent-onsgevoel al bij het passeren van de stadsgrens hoogtij vierde.

Als makke lammeren die naar de slacht gebracht werden stapten we achter de andere kuddedieren aan de bus in naar het overvolle Egmond, waar de APV-artikelen over wildplassen met voeten werden getreden. Het ASH-team had 2 tickets overgenomen van Frank en Truus uit Zwartsluis die zelf wegens blessureleed niet konden starten maar er toch een familieuitje van hadden gemaakt en al vanaf vrijdagavond met de Dethleffs Adventage op een parkeerplaats klaar stonden om zoon en dochter aan te moedigen. De camper werd natuurlijk voor de start nog even vakkundig volgescheten en kilo’s lichter en met nog meer goede zin hobbelden we naar de start.

Daar waren wij niet in ons eentje! Toch wisten we ons een plekje op de poleposition van startvak 6 te verwerven. Met een verschil van enige minuten op blok 5 werd het toch nog een soort vliegende start. De mannen van de ASH lagen al bij de eerste bocht netjes op kop. Bij het verlaten van het dorp werden de laatste hollers van groep 5 al met gepaste overmoed gepasseerd. De geur van de zoute zeewind die met kracht 6 uit het zuiden ons tegemoet waaide deed de vaart er bepaald niet uitgaan.

Dat het strand breder is dan het pad door de duinen werd snel duidelijk tot groot ongenoegen van de gepasseerden. Wat ruist er door het struikgewas was ook veelal van toepassing en Truus vroeg na de finish of we waren gevallen, want de struiken hadden de benen flink open gehaald.

Wietse zijn oliebol had wonderen gedaan en als deze stijgende lijn wordt doorgezet zal er een Romeins wonder aan komen in maart. Hoen dook even 2 seconden over zijn pr heen en Eggenkamp (Truus en Frank hadden nog nooit van de boatrace gehoord) hoeft zich nergens voor te schamen.

.

Op het randje van het oprichtingsjaar werd door de ASH nog net een echte heuse serieuze wedstrijd gestart, te weten de Oliebollenloop van de IJsclub

Haarlem. Hier kon gekozen worden tussen de afstanden 5 kilometer, 10 kilometer en 20,8 kilometer.

Ondanks grote animo voor de kinderwedstrijden, werd er helaas geen dispensatie verleend. Op de vraag van de kersverse praeses waarom er 20,8 kilometer gehold moest worden antwoordde de inschrijfdame die mogelijk de tocht uit ‘63 nog tijdens haar sportieve carrière heeft meegemaakt: “halve marathon ”. Dat ze in de waterleidingduinen inderdaad geheel andere afstandseenheden hanteren, bleek al na 800 meter hollen, nauwkeurig aangegeven door onze nerden-apparaatjes van polar (die met een zwart gezwel aan de sportschoen behoorlijk nauwkeurig de geholde afstand bijhouden), alwaar wij het bordje van de eerste kilometer passeerden.

Nou, dat beloofde wat.

Dan was er ook nog zo’n echte loopnerd, die natuurlijk Gerritjan weer kende van het Spaarne. Gerritjan, door overmoed te hard gestart al na 3 kilometer strandend, holde valk voor hem. Op dat punt was een splitsing (rechtsaf, rode bordjes, 20,8 km, links de 10, blauwe bordjes), alwaar ook nog een meneer aanwijzingen stond te geven. Eerder genoemde knuppel Joris had een blauwe startkaart ingevuld en besloot daarom de blauwe bordjes te volgen. Tja, daarmee had hij natuurlijk kostbare seconden verspild, want hoewel de iPoot met zijn iPod holde hoorde hij zijn oud clubgenoot nog wel roepen.

Ondanks de koude, blessures, onduidelijke bekilometering en andere tegenslagen heeft onze ASH fantastisch gepresteerd en behaalde een van onze hollers zelfs een prachtige podiumplek. Het eerste zilveren eremetaal prijkt in de pas getimmerde prijzenkast op de Bloemstraat. Gijs , gefeliciteerd!

Tevens een eervolle vermelding voor de nummer 178 van de ranking .

Tot hols